Επιλογή Σελίδας

Ίσως έχετε παρατηρήσει ότι πολλά παιδικά βιβλία κρύβουν βαθύτερες αλήθειες και μάλιστα δοσμένες με απλό τρόπο. Έτσι, κατορθώνουν να μαγέψουν ανθρώπους όλων των ηλικιών δίνοντας τους την ευκαιρία να αναθεωρήσουν επιθυμίες και στόχους. Δεν απευθύνονται σε ηλικιακές ομάδες, ούτε σε έθνη, ούτε σε κοινωνικό φύλο ή συγκεκριμένες προσωπικότητες. Επικεντρώνονται στην αληθινή αγάπη, στην ανάγκη του ανήκειν, την μοναξιά, την προσωπική εξέλιξη.

Ένα τέτοιο παιδικό βιβλίο είναι “Το κομμάτι που λείπει συναντά το Μεγάλο Ο”, του ΣΕΛ ΣΙΛΒΕΡΣΤΑΙΝ.

Η ιστορία ξεκινά με ένα τρίγωνο, ένας χαρακτήρας που ψάχνει το άλλο του μισό, που μαζί θα δημιουργήσουν το ολόκληρο και έτσι θα κυλήσουν, θα ζήσουν δηλαδή μαζί. Προσπαθεί να αλλάξει χάρη αυτής της αναζήτησης και επιθυμίας για ολοκλήρωση. Ύστερα από κάποιες αποτυχημένες απόπειρες βρίσκει πράγματι ένα ταιριαστό για εκείνο σχήμα. Ξεχνά όμως πως όταν κανείς κυλάει (ζει δηλαδή) ταυτόχρονα μεγαλώνει και αλλάζει. Έτσι, πριν καλά-καλά νιώσει αυτό που τόσο ήθελε, το απόλυτο δηλαδή ταίριασμα, χάνεται και εκείνο μένει και πάλι μόνο. Μεσολαβεί σιωπή, απομόνωση και τότε εμφανίζεται ένα Μεγάλο Ο, σε ρόλο καθοδηγητή. Τον προτρέπει να κυλήσει μόνο του, τονίζοντας του πως για να συνυπάρξει πρέπει να είναι ολοκληρωμένο. Το «τρίγωνο» αρχικά διστάζει, αρνείται να δεχτεί πως οι τριγωνικές γωνίες του μπορούν να αμβλυνθούν ώστε να καταφέρει να κυλήσει μόνο. Κανείς δεν του είπε και εκείνο ποτέ δεν σκέφτηκε, ότι κυλώντας… αλλάζεις. Σιγά – σιγά όμως το κατορθώνει και τότε παύει να συγκρίνεται με άλλους, πιστεύει στον εαυτό του.

Επιτέλους αρχίζει το ταξίδι …η μεταμόρφωση …η ζωή…

Αυτή η αλληγορική αλλά και συγκινητική, κατά τη γνώμη μου, ιστορία μιλά απλά και αληθινά για αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά ελάχιστοι κατανοούμε και ακόμα ελαχιστότατοι κάνουμε πράξη στη ζωή μας: η ολοκλήρωση και ευτυχία μας, είναι προσωπική υπόθεση. Κανείς δεν μπορεί να μας την επιβάλει ή ακόμα και να μας τη χαρίσει. Δεν γίνεται αλλιώς: για να συνυπάρξουμε με κάποιον , πρέπει πρώτα να υπάρξουμε σαν ολοκληρωμένες οντότητες. Η συνύπαρξη χρειάζεται δύο …όχι δύο μισά, αλλά δύο ολόκληρα, που τίποτα δεν χρειάζονται και τίποτα δεν τους λείπει… Δύο ολόκληρα που συμπορεύονται από καθαρή αγάπη. Όχι από ανάγκη, ούτε από συμφέρον. Δυο ολόκληρα που τα ενώνει η επιλογή. Όχι η απογοήτευση, ούτε ο φόβος…. Αν δούμε έτσι τη ζωή μας, ίσως πάψουμε να τα βάζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους. Ίσως σταματήσουμε να είμαστε απαθής ή μοιρολάτρες. Ας μην περιμένουμε την ευτυχία να μας χτυπήσει την πόρτα, αλλά να στραφούμε εμείς προς αυτήν. Το σίγουρο είναι ότι στο τέλος, θα έχουμε κάνει ένα πολύ όμορφο ταξίδι με προορισμό! Και αυτή η πόρτα , δεν είναι άλλη από την πόρτα των γραφείων Πάππας που είναι ανοικτή σε όλους εσάς .